وقتی عاشق زندگی هستيد

از ديد يک عاشق به دنيا نگاه می کنيد.

وقتی با ديد عشق همه چيز را بنگريد،

متوجه زيبايی در هر چيزی می شويد،

و در هر لحظه دستخوش  تعجب و شگفتی شده،

عشق را در همه چيز جستجو می کنيد

 

زندگي روحاني » در « عشق » خلاصه مي شود.

به خاطر نيکي کردن يا کمک کردن يا حمايت از کسي « عشق » نورزيد.

در اين صورت همنوع خود را چون شي ايي ساده انگاشته ايد

 

 و خود را شخصي خردمند و سخاوتمند !. اين هيچ رابطه اي با عشق ندارد.

« عشق » يعني با ديگري يگانه شدن و جرقه ي خدا را در ديگري يافتن.

 

قبل از اينکه پا به اين دنياي پر مشغله ي آدما بزارم در بهشت بودم

آنجا مکان امني بود ... از کينه و دروغ و ريا خبري نبود...

روزها با فرشتگان بازي مي کردم

 و شبها با نوازش و داستان هاي زيبايشان به خواب مي رفتم

تا اينکه روزي خداوندمرا نزد خود خواست و گفت:

 " وقت رفتنت به زمين فرا رسيده ..."

 من با شنيدن اين حرف ناراحت شدم بهخداگفتم:

"خدايا اما من نمي خواهم از اينجا بروم دلم براي فرشته ها تنگ ميشه"

خداگفت:"نگران نباش يکي از اين فرشته را محافظت خواهم گذاشت..."

كهبا بهانه گيري گفتم :خدايا ولي ديگر فرشته اي نيست که با من بازي کند و شب

ها برايم قصه بخواند و خيلي از کار هاي ديگر را برايم  انجام دهد و بهم بياموزد..."

خداوندلبخند زد و گفت:

" فکر اون را هم کردم به زمين که بروي فرشته اي منتظر تو است

 او به تو مي آموزد که چگونه حرف بزني

راه بروي و تمام کارهايي را که مي گويي او برايت انجام خواهد داد اگر مريض شدي 

شب را بخاطرت با بيداري به صبح مي رساند

 او حتي از فرشتهي محافظت هم برايت عزيزتر خواهد بود"....

 از خداپرسيدم:"نام آن فرشته ي مهربان چيه؟!..."

خدا بار ديگر لبخندي زد و گفت:

" نام او مهم نيست فقط کافي است به او بگويي

اگر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،

مهم نيست كه او مال تو باشد ،

مهم اين است كه فقط باشد :

زندگي كند ، لذّت ببرد

و نفس بكشد .

هيچ چيز اين زندگي پايدار نيست

دکارت می گفت : "من فکر می کنم ، پس هستم

رسم دوستی اينست.

        روزی با کسی آشنا می شوی

 انتخاب می کنی

                  دوست ميداری

دوست می دارد

                و روز بعد :........"فاصله"

"تنهايی"،

       "تنهايی"

                     "تنهايی" 

بهار عاشق بود و زمين معشوق  عشق بی تابی می آورد و بهار بی تاب بود 

زمين اما آرام و سنگين و صبور ....

و بهار پرده از عاشقی برداشت . آن هنگام كه رازش عظيم گشت

و عشقش مهيب  و جهان حيرت كرد .....

خاك جان يافته است نكند سنگ شوي نكند بااين همه شور دلتنگ شوي

باز كن پنجره هارا وبهاران را باوركن

كنار سفره هفت سين براي من هم دعا كن.

شاد باشيد و هميشه بهاري